De schade die COVID blijft veroorzaken zie je ook in Nederland. Daarnaast ervaar ik in mijn omgeving dat niemand zich maar een beetje bewust er van is. Daarom spraken de teksten op X van onder andere James Throt (MBBS, MD, PhD, FRCPath – Consultant Neuropathologist, UK) mij aan en heb ik die grotendeels vertaald hier geplaatst. Verder wat toevoegingen van Jonathan Howard (Neuroloog, psychiater en vaccin-expert).
Schade door COVID ontstaat nog steeds
Het is niet zo dat de schade door COVID er niet is, die is overal. Het is dat mensen de gevolgen toeschrijven aan verkeerde oorzaken. Een van de belangrijkste redenen waarom de maatschappij weigert de aanhoudende schade van SARS-CoV-2 onder ogen te zien, is attributiebias.
- Hersenmist? Zal wel gewoon ‘stress’ zijn.
- Kortademigheid? Zal wel ‘ouder worden’ zijn.
- Hartkloppingen? Waarschijnlijk “angst”.
- Cognitieve terugval? “Te veel schermtijd.”
- Ik kan niet meer rennen zoals vroeger, het zal wel mijn leeftijd zijn.
- Ik ben de laatste tijd zo moe, het zal wel de menopauze zijn.
- Mijn geheugen laat me in de steek, ik moet wel een burn-out hebben.
Mensen verzinnen allerlei verklaringen, maar weigeren toe te geven dat herhaalde COVID-besmettingen de vermoedelijke oorzaak is.
Attributiebias, in plaats van de directe, ongemakkelijke waarheid onder ogen te zien (“COVID is de oorzaak”), proberen mensen het te herleiden naar een sociaal acceptabelere verklaring. Dit is geen toeval. Het is de manier waarop het menselijk brein kwetsbare wereldbeelden beschermt.
Ook op maatschappelijk niveau zie je dit :
- Toenemende chronische ziekte? “Levensstijlkeuzes.”
- Toenemende agressie en apathie? “Polarisatie.”
Op maatschappelijk niveau: Toenemende chronische ziekte? “Levensstijlkeuzes.” Toenemende agressie en apathie? “Polarisatie.”
Het patroon is te consistent om te negeren. Eén virus, dat bijna elk orgaansysteem kan aantasten, verklaart veel meer van wat we zien dan deze losse excuses. Attributiebias vertekent niet alleen het begrip, maar zorgt er ook voor dat de ramp voortduurt. Als je jezelf ervan overtuigt dat je hartkloppingen “gewoon stress” zijn, blijf je jezelf opnieuw besmetten.
Als de maatschappij zichzelf ervan overtuigt dat het allemaal “levensstijlziekte” is, normaliseren we massale achteruitgang.
- In de denkbeeldige wereld is de pandemie geëindigd, en de echte wereld, maar COVID is nog steeds één van de belangrijkste doodsoorzaken.
- In de denkbeeldige wereld bedreigde COVID alleen ouderen en zieken. In de echte wereld raakten tienduizenden kinderen en jongvolwassenen ernstig gewond of overleden aan COVID.
- In de denkbeeldige wereld waren kindervaccins gevaarlijk en nutteloos. In de echte wereld zijn de vaccins onvolmaakt, maar veel veiliger dan het virus voor kinderen.
Attributiebias laat mensen de realiteit ontkennen, maar ontkenning beschermt het lichaam niet.
– De schade stapelt zich nog steeds op.
– Hersenen gaan nog steeds achteruit.
– Harten verzwakken nog steeds.
– Levens worden nog steeds korter.
Alleen het bewustzijn is afgestompt.
We maken de grootste misattributiecrisis in de menselijke geschiedenis door. Een neurotroop, vasculair virus ontmantelt de gezondheid en de samenleving, en mensen geven alles de schuld behalve de voor de hand liggende oorzaak. En totdat de attributiebias is doorbroken, zal herinfectie onvermijdelijk en eindeloos blijven.
Elke keer dat je iemand zijn nieuwe gezondheidsprobleem hoort afdoen, of de gedragsverandering van de maatschappij hoort wegwuiven, denk dan aan attributiebias. Mensen zien de waarheid niet.